Toverkunsten in De Fortuna

door Felix Wilbrink

Ze is vooral onuitstaanbaar vrolijk wanneer ze een restaurant heeft gevonden dat helemaal goed is. En Juffrouw T. had er al een voorgevoel van, kennelijk, want haar grapjes gingen maar door en door en koket is een understatement. Toegegeven, ze had gelijk maar om dan meteen zo triomfantelijk te doen? Ze stuurde de rode Saab, terwijl ik naast haar een feestje van de vorige avond zat te verwerken (of zou mijn ietwat korzelige reactie daar wat mee te maken hebben gehad), naar Edam. Naar De Fortuna. Ja, een oude scheepsnaam. En er hangen schilderijen aan de muur waar De Fortuna in voorkomt. Er hangen sowieso veel schilderijen aan de muur. Eigenlijk is er geen plekje waar geen schilderijen hangen, dus als ze nu even haar mond houdt, dan kan ik tenminste rondkijken.

Goed, mag ik even? Opletten nu! Wanneer je van lekker eten houdt, dan ga je als de donder bij De Fortuna reserveren. In de keuken staat chef Michel Boon, samen met zijn rechterhand Mark Blomenkamp. En zij hebben de oorspronkelijk hotelkeuken, want De Fortuna is ook hotel, waar een tosti al een exoot was, omgetoverd tot een restaurant waar je je mond en neus niet gelooft.

Genoeg keuze
Geen grote kaart. Maar genoeg keuze. Op de lunchkaart zijn de gerechten iets lichter dan op de dinerkaart. Een voorbeeld het dun gesneden Beemster rundvlees gaat ’s middags op een eindelijk eens knapperige bagel en je krijg het ’s avonds als voorgerecht als carpaccio. Dan ook met die heerlijke fijn gesneden uitjes, en gefrituurde kappers.

Ik ga te snel. Die kater moest eerst weg want Juffrouw T. werd een plaag. En dat lag nu eens niet aan haar. Een bord spinaziesoep, vers geslonken met stukjes gebakken spianata romana erin en nu eens de daikon cress optimaal ingezet. De Juffrouw aan de overkant van de tafel werd al snel leuker, vooral omdat ik mocht proeven van haar kreeftenbouillon met stukjes paling en in het midden een mooie ravioli gevuld met spinazie. Dit was allemaal al zo’n feest, zo origineel, zo fijn afgestemd, dat de rest alleen nog maar nog beter kon. Mijn bagel een inkoppertje, op het bord van Juffrouw T. verscheen een rouleaux van witvis en garnalen. Ingepakt in Japans zeewier. Een sterrenrestaurant had er een kwart van gegeven en er twintig euro voor gevraagd, hier voor negen euro en je bleef eten. Alleen maar om te proeven, hoor, lieten we ook de Ierse ossenhaas komen en de paté van gevogelte-lever met stukjes hertenfilet. Dat was niet lekker meer, dat was geestverruimend